Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2016

ΛΑΘΟΣ ΑΣΤΕΡΙ

Το Λάθος Αστέρι (αγγλικά: The Fault in Our Stars)  2014,σκηνοθετήθηκε από τον Τζος Μπόουν και είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Τζον Γκριν. Το σενάριο γράφτηκε από τους Σκοτ Νεστόντερ και Μαΐκλ Γουέμπερ ενώ πρωταγωνιστές είναι οι Σέιλιν Γούντλεϊ και Άνσελ Έλγκορτ στους ρόλους δυο καρκινοπαθών εφήβων οι οποίοι γνωρίζονται κατά την διάρκεια μιας ομάδας υποστήριξης καρκινοπαθών και αναπτύσσεται ερωτική σχέση μεταξύ τους.


Η ψυχή και όσα νοηματοδοτούν την ύπαρξή μας εκτείνονται πέρα από χρονικά πλαίσια. Η αγάπη, η παραχώρηση, το πάθος  παραμένουν άχρονα,  δεν υποτάσσονται σε… προθεσμίες.

Το μεγαλείο του ανθρώπου δεν προσδιορίζεται ούτε από τη φυσική του κατάσταση, ούτε από τη διάρκεια του βίου του αλλά από την αξιοποίηση της στιγμής.
 
Το ΛΑΘΟΣ ΑΣΤΕΡΙ, ισορροπεί σε… σωστές αποστάσεις ανάμεσα στις δύο αυτές τάσεις. Δεν είναι ούτε ποιητικά τρυφερό, ούτε άκαμπτα ωμό. Δεν είναι ουτοπικό, ωστόσο αντιμάχεται το σκοτάδι. 

Καταφέρνει δηλαδή να θίξει το θέμα της ασθένειας ακροβατώντας ανάμεσα σε μια αφοπλιστική ειλικρίνεια και μια ευαισθησία, αποφεύγοντας επιδέξια την παγίδα του μελοδραματισμού, που θα ήταν η εύκολη λύση-καθώς το θέμα προσφέρεται.
 
Το βιβλίο δεν τηρεί «αποστάσεις ασφαλείας» από την ίδια την πραγματικότητα της αρρώστιας. Αντιθέτως κατονομάζει τα πάντα, χωρίς να αναλωθεί σε κουραστικές ή εξειδικευμένες ιατρικές λεπτομέρειες.
 

 Προσφέρει μια φρεσκάδα νεανική αμβλύνοντας τη συναισθηματική φόρτιση, χωρίς να την αναιρεί κι εδώ είναι η επιτυχία του!

Η παρουσία του καρκίνου στην ιστορία μας είναι διάχυτη. Αυτός είναι ρυθμιστής και αργά ή γρήγορα ξεγυμνώνει την αλήθεια όλων. Όχι! Δεν υπάρχουν υπερήρωες σε αυτή τη μάχη, δεν υπάρχει ωραιοποίηση.
 
Υπάρχουν άνθρωποι τρωτοί, πληγωμένοι που βιώνουν έναν αναπόδραστο φόβο. Λυγίζουν, κλαίνε, βιώνουν το θυμό του μεγάλου γιατί. Μερικοί από αυτούς αναπτύσσουν έναν δύστροπο, τυραννικό χαρακτήρα.
 
Μερικές φορές δοκιμάζουν την ευθεία απόρριψη από τον κόσμο των υγιών, την ερωτική απογοήτευση ή την ταπείνωση του οίκτου από τους γύρω. Με αυτόν τον τρόπο φωτίζονται όλες οι πλευρές και αποδομείται το εξιδανικευτικό στερεότυπο του «γελαστού καρκινοπαθούς που με το φως του και τη δύναμη του δίνει μαθήματα σε όλους». O καρκινοπαθής είναι άνθρωπος κι έχει δικαίωμα στην πτώση, στο θυμό, στην άρνηση.

Το ζοφερό αυτό τοπίο έρχεται να απαλύνει η φιλία και κυρίως ένας αγνός, νεανικός έρωτας από τους πιο ωραίους που έχω συναντήσει ποτέ στη λογοτεχνία. Αυτός ο έρωτας διέρχεται όλα τα φυσιολογικά στάδια, που του προσδίδουν αυθεντικότητα με αποτέλεσμα να μας αγγίζει όλους μας πολύ βαθιά και να μας παρέχει πολύτιμα διδάγματα.
 
Ο ξεχωριστός Ογκάστους θα αφυπνίσει και την Χέιζελ και θα την παρασύρει σε έναν ξέφρενο "χορό ζωής" σε πείσμα της σωματικής κατάπτωσης.
Ο Ογκάστους και η Χέιζελ δεν καταδέχονται το «ναρκισσισμό» του «ηττημένου», που μεμψιμοιρώντας παραμένει στο επίκεντρο και επιβάλλει τις επιθυμίες του «ενοχοποιώντας» τους υγιείς οικείους του, αλλά διεκδικούν στιγμές αληθινές και δεν παραδίδονται. Αυτή είναι η τραγικότητα και το μεγαλείο τους. 



Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2016

5ο ΚΥΜΑ










Ταινία δράσης, βασισμένη σε βιβλίο, που εξιστορεί καταστροφικές καταστάσεις (έλλειψη ηλεκτρισμού, τσουνάμι, σεισμοί, θανατηφόροι ιοί - 4 πρώτα κύματα) προκεκλημένες από μυστηριώδεις εξωγήινους... τους Άλλους.














Η 17χρονη πρωταγωνίστρια, η Κάσι προσπαθεί να σώσει την οικογένεια της με την βοήθεια του Έβαν, αλλά την πιέζει ο χρόνος, γιατί... σε λίγο το 5ο κύμα θα χτυπήσει.








Σάββατο, 16 Ιουλίου 2016

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΠΕΛΙΕ


 σας αγαπώ...φεύγω...πετώ...



                                         

Προσθήκη λεζάντας
2014 | Διάρκεια: 106'   Γαλλική ταινία, σκηνοθεσία Ερίκ Λαρτιγκό με: Καρίν Βιάρ, Φρανσουά Νταμιέν, Ερίκ Ελμοσνινό, Λουάν Εμερά
                




Δύο κόσμοι: ο κόσμος των κωφών και ο κόσμος των ήχων και των λέξεων.
Το τραγούδι της αποφοίτησης που τόσο συγκίνησε γονείς και δασκάλους πόσο άχαρο έγινε όταν δεν υπήρχε ήχος και αποσωβήθηκαν οι στίχοι.


Τα αυτιά και το στόμα της οικογένειας ήταν η Πολά αλλά το όνειρό της ήταν ο διαγωνισμός μουσικής στο Παρίσι... ο μπαμπάς υποψήφιος δήμαρχος γιατί τα δικαιώματα των πολιτών έχουν τη δική τους φωνή... ο συμμαθητής της Πολά γεμάτος ανασφάλειες... ο δάσκαλος της μουσικής- χωρωδίας αηδιασμένος από τα χωριατόπαιδα... η μαμά χαριτωμένη αλλά ταμπουρωμένη στο κόσμο της σιωπής... ο κωφάλαλος αδελφός με τον Η/Υ διαρκώς στο χέρι...
 Το χέρι του πατέρα στο στέρνο της κόρης για να αισθανθεί τους παλμούς της φωνής της και το τραγούδι που έσπαγε τη σιωπή στο βράδυ αλλά όχι στα αυτιά του,  σε έκανε να δακρύσεις;
 




 
Tο συγκαταβατικό νεύμα της μάνας στην οντισιόν της Paula την ώρα που λέει το “αγαπημένοι μου γονείς φεύγω, σας αγαπώ αλλά φεύγω” , σε έκανε να δακρύσεις;



Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2016

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΑΝΙΑ

ποιο το τραγικότερο πρόσωπο και γιατί;
μα φυσικά, το πρόσωπο που δεν ξέρει την ταυτότητά του (άρσεν ή θήλυ)
Στην Κοπεγχάγη της δεκαετίας του 1920 ο ζωγράφος Άιναρ Βέγκενερ αντικαθιστά για χάρη της επίσης ζωγράφου γυναίκας του, Γκέρντα, ένα θηλυκό μοντέλο. Μια εμπειρία που θα τον μεταμορφώσει, θα τον κάνει να ανακαλύψει την αληθινή ταυτότητά του και θα τον σπρώξει να γίνει ένας από τους πρώτους διεμφυλικούς που προχώρησαν σε αλλαγή φύλου.


«Πρόκειται για μια ιστορία αυθεντικότητας, ταυτότητας και θάρρους, μα πάνω απ’ όλα μια ιστορία αγάπης. Για έναν γάμο που μεταμορφώνεται. Για τα εμπόδια της ζωής που, ως ντουέτο, η Λίλι και η Γκέρντα, καλούνται να υπερπηδήσουν. Και το τρομακτικό είναι πως, 100 χρόνια μετά την εποχή της Λίλι, το κίνημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν έχει αλλάξει πολύ... Η Λίλι ήταν μια πολύπλοκη προσωπικότητα. Ήλπιζα να καταφέρω να καταδυθώ στον κόσμο της και να κατανοήσω τη δική της οπτική. Ανάμεσα στους Πολέμους υπάρχουν περίοδοι όπου και πάλι ο εφησυχασμός, σε προσωπικό επίπεδο, δεν είναι δυνατός. Έχοντας δει τόσο θάνατο και συνειδητοποιώντας πόσο σύντομη είναι η ζωή κατανοείς πως έχεις μια και μοναδική ευκαιρία να ζήσεις. Το θέμα είναι να επιλέξεις το σωστό τρόπο που θες να τη ζήσεις. Με αυθεντικότητα ή στη σκιά; Δουλεύοντας τον ρόλο έπρεπε να απελευθερωθώ τελείως και σωματικά και ψυχολογικά ώστε να κατανοήσω πως το φύλο και η σεξουαλικότητα δεν είναι πάντα ταυτόσημα. Ελπίζω να το κατάφερα.» - Έντι Ρεντμέιν


«Η Γκέρντα και η Λίλι ξεκινάμε σαν ομάδα, αλλά στην πορεία, η Γκέρντα νιώθει πως παραγκωνίζεται. Τότε συνειδητοποιεί πως η σχέση τους θα άλλαζε και πως θα έπρεπε να αφήσει τη Λίλι να ζήσει όπως πραγματικά ένιωθε. Δεδομένου πως την αγαπούσε απεριόριστα την εμψύχωσε και την ενθάρρυνε να προχωρήσει, ούσα δίπλα της σε όλη τη διαδρομή. Ήταν υπέροχη η συνεργασία μου με τον Έντι. Σε κάθε σκηνή τον παρακολουθούσα και αντιδρούσα σε ό,τι εκείνος μου εξέπεμπε.» - Αλίσια Βικάντερ


                                                                
 ΥΓ. ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΖΩΓΡΑΦΙΖΑΝ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ
Από την ταινία αξίζει το βλέμμα ψυχής των πρωταγωνιστών. Τόσο γεμάτα λόγια αυτά τα μάτια του Άιναρ, της Γκέρντα, της Λίλι... όλα τα διλήμματα, οι ανασφάλειες , οι αναστολές, οι ενστάσεις, η θλίψη, η δυστυχία, οι αποστροφές, οι προβληματισμοί,  οι απορίες , η συμπαράσταση αλλά και η ενοχή στα βλέμματα. Δεν χρειάστηκαν λόγια, τα σιωπηρά βλέμματα στα κοντινά πλάνα... ζωγράφιζαν... τα είπαν και δεν τα είπαν όλα. ΟΣΚΑΡ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΜΑΤΙΩΝ!!!!!!!!!!!!

Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2016

νοτιάς


Ο Σταύρος πάσχει από μυθοπάθεια .Είναι αρρώστεια; Είναι προσόν; Θα θέλατε να κολλήσετε;

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ "ΟΣΤΡΙΑ"
Νότιος άνεμος η Νοτιάς Ε! Όταν φυσάει νοτιάς έχουμε υγρασία κι έτσι η γη ετοιμάζει τους σπόρους να καρπίσουν, τα δέντρα να γεννήσουν. Νοτιάς λοιπόν, σημαίνει γονιμότητα και καρποφορία. Βέβαια σκουριάζει και τα σίδερα και τρυπάει τα κόκαλα, που λέει ο λόγος, όταν είναι στις κακές του. Γιατί ο Νοτιάς είναι πειραχτήρι. Φυσάει στις κάτασπρες αυλές και στις θολωτές καμάρες σφυρίζει, ψιθυρίζει, πεισμώνει είναι δηλαδή ένα ζιζάνιο, αγόρι ελληνόπουλο που παίζει αλλά και δημιουργεί.



Όταν οι μεγάλες τιμές βαρομετρικής πίεσης βρίσκονται στα νότια του σημείου που βρισκόμαστε, τον άνεμο που θα γεννηθεί οι ναυτικοί τον λένε ΟΣΤΡΙΑ, λέξη με γιαγιά βενετσιάνα που εκτοπίζει την ελληνίδα ΝΟΤΙΑΣ στις συζητήσεις πάνω στο καράβι.  Για τους στεριανούς της νότιας Ευρώπης ο Νοτιάς είναι υγρός μπορεί να φέρει και τη βροχή και εάν συμβεί να είναι «μαλακός» προσφέρει έως και απόλαυση.  

οξειδώθηκα μες στον ΝΟΤΙΑ των ανθρώπων

μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο.

Οδυσσέας Ελύτης
Ο Γιάννης Τσαρούχης τον φαντάζεται νεαρό και αμούστακο να κρατάει πήλινο δοχείο νερού και να το αδειάζει. 
Ο ίδιος ο Τάσος ΜΠΟΥΛΜΕΤΗΣ σημειώνει:

Όλοι οι ήρωες του «Νοτιά» έχουν ένα πρόβλημα διαχείρισης της απώλειας, με εξαίρεση τον πατέρα του Σταύρου (Ταξιάρχης Χάνος ) που καλύπτει το πρόβλημα με ένα ψέμα. Πάνω σε αυτό στήνει μια επιχείρηση που πάει καλά, και χτίζει μια οικογένεια. Από εκεί και πέρα, όμως, υπάρχουν μια σειρά από πρόσωπα στην ταινία που κάτι έχουν χάσει στη ζωή τους. Η μάνα (Μαρία Καλλιμάνη ) ήθελε να ταξιδέψει, αλλά δεν το κατάφερε γιατί έμεινε έγκυος στον Σταύρο, τον ήρωά μας. Ο φωτογράφος (Θέμης Πάνου ) μετρά μια απώλεια που έχει μετατραπεί σε καθήλωση, αφού δεν παντρεύτηκε και δεν ξανάβγαλε φωτογραφίες. Ακόμη και ο δάσκαλος, που εμφανίζεται σε μια σκηνή της ταινίας, φοράει πένθος, εξυπηρετώντας οπτικά τη θεματική της απώλειας. Ο πρωταγωνιστής, τώρα, δεν ξέρει να διαχειριστεί την απώλεια και όταν χάνει αυτό που αγαπάει, αποδομεί τους μύθους. Αυτό είναι ένας συμβολισμός/αλληγορία για το σήμερα και για την ελληνική κοινωνία, η οποία, διαλύοντας τους μύθους της, τελικά αποσυντίθεται.
Γιατί φυσάει ο «Νοτιάς»
Είμαι άνθρωπος του Νότου. Στην Τζια, όπου παραθερίζω, οι περισσότεροι χτίζουν τα σπίτια τους να βλέπουν Δύση. Κοιτώντας όμως προς αυτήν την κατεύθυνση, βλέπουν από πού ήρθαν. Όταν πάω διακοπές, δεν θέλω να βλέπω από πού ήρθα, αλλά πού θέλω να πάω... δηλαδή το Νότο. Πάντα μου άρεσαν τα άκρα της Υφηλίου. Ένα από τα όνειρά μου ήταν να πάω στο Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, το οποίο επισκέφτηκα το 2001.
Επίσης, έχω φτάσει μέχρι την Ουσουάια, την πρωτεύουσα της Γης του Πυρός, που είναι η νοτιότερη πόλη στον κόσμο. Με τραβάει ο Νότος, γιατί έχει μια μελαγχολία. Έχει μαγνήτη. Ο Βορράς, από την άλλη, έχει μια δύναμη που σε διώχνει. Για μένα ο νοτιάς έχει όντως ψυχοσωματικές διαστάσεις. Σε επηρεάζει. Όταν σε πιάνει μια θλίψη, τότε προς τον Νότο θέλεις να δραπετεύσεις.